این داستان را یکی از دوستانم برام نوشته، امیدوارم که خوشتون بیاد...نظر یادتون نره...لطفا"!!!

روزي روزگاري پسرکي تنها بود، که نمي تونست با هيچ کس دوست بشه و هميشه تنها بود هميشه بعد از خوردن شام،  به بالاي پشت بوم ميرفت و از خدا دوستي ميخواست که دوسش داشته باشه.
يکي از روزهايي که رفته بود روي پشت بوم و به ستاره ها نگاه ميکرد ناگهان نوري رو ديد
که به سوي او ميامد و هر لحظه نزديک تر ميشد و پسرک سرجاش خشکيده بود، و ناگهان همه جا تاريک شد و پسرک به خودش اومد و ديد ستاره کوچکي در کنارش روي زمين بيهوش
افتاده... پسرک نگاهي به ستاره کرد و تو دلش گفت اونم مثل من تنهاست و بسيار زيبا
بعد ستاره رو به اتاقش برد تا حال ستاره خوب شد و پسرک از او پرسيد که چي شده که به زمين اومده.
ستاره گفت: من ستاره اي تنها بودم و همه دوستان من در زمين کسي رو داشتن به جز من
براي همين اومدم تا کسي رو پيدا کنم که اينجا افتادم.
بعد ستاره با گرفتگي گفت : تو ستاره اي تو آسمون داري يا دوستي در زمين ؟
پسرک با ناراحتي گفت : نه من هم مثل تو تنها هستم ...
ناگهان ستاره خوشحال شد و گفت چطوره با هم دوست باشيم آن وقت نه من تنها هستم نه تو
پسرک انقدر شاد بود که بدون اينکه به موجوديت اون نگاه کنه گفت: قبول!
ستاره پرسيد : پسر اسمت چيه ؟
پسر گفت : ميلاد
و بعد پسر همين سوال رو از ستاره کرد و ستاره ساکت شد و با صداي آروم گفت من اسمي ندارم.  ميلاد گفت : اين که مشکلي نيست من برات اسم ميذارم اگه دوست داشته باشي و ستاره قبول کرد،  و ميلاد گفت از اين به بعد اسمه تو فروزانه چون چيزي رو در من روشن کردي،ستاره پرسيد: چي ؟ ولي ميلاد نگفت!
اما چيزي که در ميلاد افروخته شده بود آتش عشق به ستاره يا همون فروزان بود!
روزها و شب ها از پس هم گذشت و ميلاد و فروزان به خوبي و خوشي با هم بودند مثل
عاشق و معشوق!!!
ولي يک شب که ميلاد ناگهان وارد اتاق شد و ديد فروزان داره گريه ميکنه ...
گفت: چرا داري گريه ميکني؟
فروزان گفت: ميلاد من يک ستاره هستم و جاي من در آسمونه در حالي که تو يک انساني و
جاي تو در زمينه ما دوتا مثل دو خط موازي هستيم که نميتونيم با هم باشيم و اين خيلي درد ناکه و ميلاد با ناراحتي پرسيد ، حالا بايد حتماً بري؟
و فروزان گفت : بله من نميتونم اينجا بمونم و ...
آن شب هر دو غمگين و دلتنگ يکديگر شدند ستاره با ميلاد خداحافظي کرد و رفت به آسمان
شبي درد ناک براي هردو!  شب بعد ميلاد به بالاي پشت بوم رفت و ...
خدايا ميخواستي من تنها نباشم، اون ستاره رو فرستادي پس چرا از من گرفتيش تا غمگينتر بشم؟  خدايا اين حق من بود ؟
ناگهان صدايي در باد گفت : ميلاد واقعاً عاشقش شدي!
ميلاد گفت: عاشقشم و هميشه ميمونم!
و بعد صدا گفت: فردا شب همينجا منتظرم باش بعد سکوت سنگيني بر پا شد.
ميلاد با چشماني اشک آلود به رخت خواب رفت و ...
فردا شب ميلاد زماني که به پشت بام رفت ديد دختر زيبايي نشسته و به درگاه خدا دعا ميکنه
ميلاد پرسيد، کيستي و اينجا روي پشت بام ما چکار ميکني ؟ اسمت چيه ؟
دخترک گفت: زماني ستاره اي بودم در آسمان و در زمين پسرکي اسم من رو فروزان گذاشت،  
ناگهان انگار که پسرک در خاطرات گذشته غرق شد ...
پسرک گفت: اسم اون پسر چي بود؟  
دخترک گفت: ميلاد ميلاد ميلاد!!!
ميلاد از شادي دخترک رو در آغوش گرفت و بوسيد . گفت تو همون ستاره هستي؟
دخترک گفت: بله...
ميلاد - ولي چطور ممکنه تو انسان شدي ؟
فروزان - هر ستاره ميتونه يه آرزو کنه و من تا به حال آرزويي نکرده بودم ، اما از پدرم خواستم تا بصورت انساني در بيايم تا در کنار تو باشم. پدرم قبول نميکرد اما ديشب با حرفهاي تو نظرش برگشت.
اون صداي ديشبي صداي پدر من بود ...
از آن به بعد ميلاد و فروزان به خوبي در کنار هم زندگي کردند و خانواده اي آسماني تشکيل دادند...

کاش همه ی عشقها مثل تو قصه ها بود!!!